Oto lista określeń i wyrazów, które tłumaczone były na wiele różnych sposobów, a także opis wyjaśniający "zaginioną" literkę "H", którą może znać z koła dźwięków każdy, kto uczył się podstaw od swojego ojca/dziadka/sporo starszego znajomego.
B = HKolejność dźwięków, których w swoich lekcjach uczy Justin jest następująca
A B C D E F G
Podczas, gdy w kilku krajach, w tym w Polsce wciąż używa się liter
A
H C D E F G
Nie powiem Wam z czego to wynika (Będę wdzięczny, jeśli ktoś mi wyjaśni i pozwoli tutaj wyjaśnienie zamieścić), powiem jednak, na co należy szczególnie zwrócić uwagę podczas oglądania lekcji Justina.
Jak wiadomo, prawie każdy dźwięk może być podniesiony i opuszczony o pół tonu. Właściwie - każdy może zostać podniesiony lub opuszczony, ale istnieją dwa wyjątki. Weźmy dla przykładu dźwięk
D.
D opuszczone o pół tonu zapisuje się dodając literki "es"(lub samego "s" jak w przypadku
Es), więc otrzymujemy
Des. Podnosząc ten dźwięk o pół tonu dopisujemy literki "is" i otrzymujemy
Dis. Czynności następujące zapisuje się kolejno jako
D z krzyżykiem bądź
D z bemolem. (Pamiętajmy, że w polskim oznaczeniu głównych dźwięków nie występuje
B). Są to nazwy pochodzące z zapisów nutowych. Angielskimi odpowiednikami są nazwy
Sharp oznaczające podniesienie dźwięku o pół tonu, oraz
Flat oznaczające półton niżej.
Dobrze, ale jak to się ma do różnicy między H i B?
Otóż tak naprawdę dźwięk
B w polskim nazewnictwie istnieje i robi spore zamieszanie. Polskie
B to inaczej
A podniesione o pół tonu, a zatem
Ais. Czemu więc na samym początku napisałem, że H = B? Bo uczymy się według standardów angielskich, i praktycznie niewykonalne jest proste i przejrzyste przeniesienie tego, co mówi Justin na nazewnictwo polskie. Każdy zatem, kto chce uczyć się gry na gitarze wraz z Justinem musi wiedzieć o tej różnicy i zapamiętać, że
Ucząc się poprzez stronę justinguitar.com przyjmujemy następujące koło dźwięków:
A Ais B C Cis D Dis E F Fis G GisPodczas, gdy polskie nazewnictwo wygląda następująco:
A B H C Cis D Dis E F Fis G GisIstnieją oczywiście jeszcze zapisy półtonów w dół i dobrze jest wiedzieć, że dźwięk
E można także zapisać jako
Disis lub
Fes, jednak, by nie mącić zanadto nie zastanawiajmy się teraz nad tym i skupmy się na pojęciu, dlaczego literka
B zarazem równa się i nie równa się literce
H.
Drugą ważną rzeczą, na którą trzeba zwrócić uwagę omawiając problem literki
B jest różnica pomiędzy "bemolem", a akordem/gamą B-Moll.
Jeśli przyjmiemy angielskie koło dźwięków nie powinno już być problemów ze zrozumieniem tej różnicy. Przyjmę, że każdy z Was używa już angielskiej kolejności dźwięków.
Bemol to nic innego, jak oznaczenie nutowe określające opuszczenie dźwięku o pół tonu. Można zatem zapisać "
D z bemolem", co oznaczać będzie dźwięk
Des. Angielskim odpowiednikiem bemola jest słowo "
flat". Tymczasem
B-Moll to nazwa akordu lub gamy w tonacji
molowej (czyli mówiąc potocznie i trywialnie - smutnej). Może się zatem pojawić zapis "
B z bemolem", co dla nas oznaczać będzie po prostu dźwięk
Ais i nie można mylić go z tonacją B-Moll, która wyłącznie wymawiana jest bardzo podobnie.
Jak proste jest to wszystko dla anglików, prawda?
Mam nadzieję, że wyjaśniłem to wszystko zrozumiale i pomogłem wszystkim, którzy dotąd gubili się w tych wszystkich literach. W razie pytań piszcie mi pm-y lub maile, postaram się odpowiedzieć. Ten topic wolałbym zachować czysty i uzupełniony wyłącznie postami objaśniającymi - bez postów z pytaniami.
Cheers

Paweł